یاد

 

  

این وبلاگ بدلیل کپی برداری خانم فرزانه شیدا از دست نوشته های اینجانب و منتشر کردن آن در اینترنت با نام خود بدون کسب رضایت حذف می باشد ... شیوااااماهیچ

 

 

        

                                 شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

 

 

هنوز قطره های باران را معنی نکرده ام

 

 

 

هنوز قطره های باران را معنی نکرده ام

هنوز بر خیسی برگهای باران زده دست نوازش نکشیده ام

هنوز ابر را ترجمه نکرده ام

اما خیسی گونه های بارانی مرا

برگهای خیس باغ باران زده دل را

ابر غم کشیده عاطفه را

نوازشی باید

نه بدستهای سرکش غم

که بدست تو

کسی باران درونم را هجی نکرد

و من هنوز

هنوز در انتظارم باران زده

ابری غمناک

   هنوز

 

۱۷ بهمن ۱۳۸۵

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

همیشه

 

 

 

 

نه  قدرم   را  تو   دانستی

  نه  من   قدر  تو  دانستم

ولی   با   رفتن   از  کويت

به  رنج  و  غصه  پيوستم

ندانستم    که   هجرانت

مرا   از   پا    در     اندازد

کنون    نوميدم   از  دنيا

چو رفتی آخر از   دستم

دلم  خواهد  ز عمق  دل

بريزم   اشک    سوزانی

چرا  من  با  چنين   شوری

بدين  حد  بر  تو  دل بستم

ز  درد   سينه     ميسوزم

ولی   با  تو    زدل    گويم

که  من  در  قلب  خود  جانا

هميشه   عاشقت  هستم

 

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

همه ی روز های زندگی

 

 

از همهء روزهای زندگی

در خاطراتم

در درون احساسم

در میان وجودم

تنها ترا یافته ام

و در آغوش پر محبت  عشق

فقط به خاطر تو

زیسته ام

خورشید زندگانیم باش

که تاریکی غم را فراموش  کنم

و دگر باره در آغوش گرم عشق

بودن را احساس کنم

تو روح احساس منی

بگذار برایت شعر  عشق  را

زمزمه کنم

و بگذار در  کنار  تو

چون  رود  جاری

چون  عشق با محبت                               

چون  وفا   صادق

و چون عاشق

گرم و پر مهر و عاشقانه

زندگی کنم

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

همه جا بودم و هر جا

 

 

 

هـــمه جــا بـــودم و

 

هـــر جــا به یه حــالی

 

از دل جنـــگل سبـــزی

 

تا رسیـــدنی بــدریــا

 

از بیــابون تا به صـــحرا

 

تا رسیـــدن

 

توی کوچه های شهری

 

تـــــک و تنــــها

 

در گـــذر از همـه جــایـــی

 

هــــمهء جــاهــای دنیـــا

 

زیر ســـایهء درختــــی

 

بـــی هدف نـشستــه  بر جــا

 

گاهـــی هــم بــالای ابــــرا

 

گاهـــی تــوی جـــنگلائی

 

روی کــــوهـــــها

 

گاهـی روی دوش خــورشیــد

 

در غروبــــی تـــوی رویــا

 

گـــاهی رو بــال پـــرنــده

 

گــاهی تــو صـــدای پـــرواز

 

گـــاهی بر دامـــن رودی

 

که کشیـــده شد

 

روی  خــــاکـــای   نـــمنـــاک

 

بعضی وقتا   روی  ساقهء   چمن ها

 

گاهی وقتا   مثه   سنگهای    روی   خاک

 

همه جا بودم  و    هر لحظه     تو حالی

 

گاهی   خندون      گاهی      گریون

 

گاهی   مثل   قطره های   ریز بارون

 

گاهی   مثل   پر   رو  گودال پر از آب

 

گاهی مثل   دل  گنجیشک

 

که   پـــریده   از  صــــدائی

 

یا مثه یه بچـــه ای که

 

با صـــدا پـــریــده از خــواب

 

همه جا بودم و هر لحظه به حالی

 

گاهی شبها روی انگشتای پرداره ستاره

 

یا مثه "مه" توی ابرایی که خالی از غباره

 

گاهی توی ذره های نـــقر ه ای دل مهتاب

 

یا به همراهی شبنم روی گـــــلها

که   هنوز     ندیده    آفتـــــــاب

 

گاهی   مثل   دل  آهــــو 

 

که یه پــاش   اسیـــر دامــه

 

گـــاهـــی هم مثـــه یه لــرزش

 

که   تو   گــــریهء صـــدامه

 

همه جا بودم و هر جا به یه حالي

 

گاهی   دیدم   توی  دنیــــام

 

نه یه جنگل  نه یه دریاســـت

 

نه یه کوهه ...نه  یه  خورشیـــد

 

نه   یه    آسمون     که  حتی

 

بـــشه از میـــون ابـــراش

 

یـــه شب مهتـــابی  رو دیـــد

 

نه درختــــی واســـه رفع خــستگیهام

 

مـــیشه پیـــدا

 

نه پرنده ای که با پرهای رویا

 

بشــــه هـــمراهش ســفر کـرد

 

و رسیـــد بـــالای ابـــرا 

 

آره دیـــدم گاهی دنیــــام

 

تــوی رویـــا هـــم

 

زمیــــن و آســـمونــش

 

پــــــر ابــــره

 

یــا مثــه بــارون پــائیـــز

 

که میبـــاره پشـــت هـــم

 

قــــطره هــای ریـــز

 

مثــــه چـــشم مــن فقـــط

 

خیــــسه و نـــمنــاک

 

بـــوی پــائیــــزه و

 

بــــوی خیــــسی خـــا ک

 

دل منــــهم مثه اون

 

آهــــو که افتـــاده بـــدامــه

 

با همــــون لـــرزش تـــلخی

 

که ز گــــریه تــو صــدامه

 

مثــــه قــــلب

 

بـــــچه گنـــــجیـــشک

 

که پریده روی شــاخه از صـــدایی

 

یا مثــــه بچـــه ای که پـــریده از خــواب

 

یه دل طپنـــدس و یک دل بــــی تاب

 

نمیدونم دل شـــاعـــرم گرفته

یا که از دست دلـــم  صــــبر که رفتــه

 

ولــی دنیــام با هر اون چیـــزی که داره

 

یا هر اون چیز که نـــــداره

 

مثـــه دنیــای همه یه روز بـــهاره

 

گاهـــی پائیـــزی  و بارونــی میبـــاره

 

گاهی دل یــک دل آروم و صبـــــوره

 

گاهی هم یه خستــه دل ،یه بیقـــراره

 

ولی توی دنیا به هر حالی که بودم

 

یا بهر جائی که بودم

 

یــا به هـــر جـــائی که رفتـــم

 

هـــمه چــی  دیـــدم و

 

هــــر چـــی بود کشیـــدم

 

هــــمه  جــور آدمـــو دیـــدم

 

و بـــه هـــر جـــا که رسیــــدم

 

هـــــمه جـــور بـــودم و

 

هــــر   لـــــحظه به حالی

 

هــــمه جـــا بـــودم و

 

هر جـــا به یه حــالی

 

هـــــمه جــا رفتــــــم و

 

هر لــــحظه به حالـــی

 

 

 

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

همراه باد

 

 

راهی میشوم همراه باد

در خلوت شبی

که دل چتر امید خویش می بندد

و خیس میشود

از اشک نگاه

وسکوت به هق هقی غمناک

تن میدهد

پر میکشم

نه ازآنرو که پرواز را بخاطر سپرده باشم

زآنرو که پروازم

مرگ پرندهء روحم را

به تماشا ننشیند

پر میکشم در

آسمان غروب که رنگ نگاه من است

وپوشیده از ابرهای غمگین  

بااو نیز خواهم گفت :

چون برباد رفته ای

با باد آمده ام

مقیم شهر غروب نخواهم بود

آخر خورشیدم غروب کرده است

ورویایم ابریست

 

 

از: ف.شیدا مرداد 1386 |

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

 

 

هم دل ... همدلی

 

 

 

هم دلی میبینم

 همدلی را که مرا میخواند
و درون دل من میبیند

 و به همراه دل من جاری

تا بدریای محبت ریزد
همدل و همراهی که زمن دور

و بمن نزدیک است

و چه نزدیک باو این دل ماست
می شناسد دل من

گرچه حتی ز نگاهم دور است

گرچه حتی که ندیده ست مرا
لیک انگار دلم همچو کتاب

پیش روی نگهش باز شده ست

و مرا میخواند

و مرا میخواند
غربتم دردی نیست اگر از غصه دوری باشد
غربتم غربت دلهای بسی غمگین است

که مرا یاری آن نیست که یاور باشم

و بدینگونه دلم میبیند که چه دستم کوتاه

 و چه درمانده بجا مانده دلم
غربتم غربت نیست گر تو همپای دل من باشی

 و به هر روز و شبی تو بخوانی دل ما را از دور
غربتم غربت نیست چونکه یک یاور دیرینه مرا همراه است

یاوری دور از من لیک با دل همراه



 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

 

هراسی نیست

 

مرا تا دل سپردن های یک عاشق ببر با خود

و بگذارم

که سر برسینه ات یکدم بیآسایم

وبا قلبم بگو از اوج پرواز ی بسوی عشق

که هرگز دل نمی ترسد بگیرد اوج پروازی

مرا از عاشقی هرگز هراسی نیست

مرا ترس از دم تقدیر غمگینی ست

که قلب آسمانش را نیابم همچو روح آبی ام

بی تکه های ابر غمناکی

و تنهائی بخواند قصه ء شب را بگوش قلب غمگینم

مرا ترس از شب غمگین تنهائیست

که در آن سوسوی صدها ستاره میدرخشد در کنار ماه

ولی حتی یکی از اینهمه کوکب

برای بخت غمگین دل من نیست

مرا با خود ببر تا آسمان آبی عشقی

که در آن قصهء پروازهای عاشقی ها را

هراس یک قفس یا تیر دشمن نیست

مرا با خود ببر در فصل کوچ مرغک پرواز

که راهش گرچه طولانی

ولی پرواز بالش را نهایت نیست

مگر تا مقصد آن لانه ء عشقی

که هرگز قلب او را بی سبب نشکست

به کنج بودنی آرام

مرا در بیکران عشق خود آنگونه راهی کن

که پروازم فقط تا لانهء عشق تو پروازیست

پر از شوق رسیدنهای دل

در مرز شور واشتیاق با تو بودن ها

دلم لبریز عشقی غرق غوغاهاست

هراس من ولی عشق وتمنا نیست

هراسم بی تو ماندن در غروب کوچ پروازی است

مبادا بی تو پر گیرم به ناچاری

به اوج بیکسی های دلی غمگین

به تنهائی

مرا از عاشقی هرگز هراسی نیست

که دل خود بیکران عشق ورویاهاست

و بگذارم

و بگذارم که در اوج همان پرواز

به پیوندی دگر در تو درآمیزم

به وقت دل سپردن ها

وگر مرغ دلم سر را فرو برده ست

به زیر پال پروازش به غمگینی

ز آنرو نیست که میترسد بگیرد اوج پروازی

 

مرا از عاشقی هرگز هراسی نیست

که پروازم پر از بال سپید مرغهای

راهی کوچ است

برای پر زدن در آبی پرواز عشقی جاودان

آندم

که هم پرواز بال پر زدنهایم

تو باشی تو.

 

18/ بهمن ماه1385

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

وفا

 

 

 

از آن عشق پر آوازی که در اين سينه پروردم

چنان کردم  پرستاری  که گوئی  بوده فرزندم

 

هزاران   حيلهء حاسد و   ياآن    هجر طولانی

به قلبم  کی   توانسته   ببرد   با تو    پيوندم

 

همه ياران به گوش من  سرود ياس ميخواندند

ولی من دل ز نوميدی چه سر سختانه ميراندم

 

چو  ديدم  در  حريم  غير  نبايد    نام   تو بردن

به هجران  نام شيرينت  بروی   قلب خود کندم!

 

به نزد ديگران هرگز ،  سخن   از تو   نمی گفتم

به  پندار  همه  آنان  دل از   عشق تو    برکندم

 

ولی   شبها خداوندا   نشد   بی ياد تو    باشم

نشد   بی ياد تو   يکشب نگاه خسته بربندم

 

هميشه   در دلم بودی بهر شام و بهر صبحی

خداوندا   در اين  دنيا  فقط   با  ياد  تو  ماندم

 

دلم پر بود و من خاموش بــظاهر ، با دلی بی غــم

برای   تو   به  خـــلوتها  هميشه  اشک  افشاندم

 

در آن جمعی که من بودم همه  خواهان  هجر  ما

چه سان در نزد بدخواهان سرود عشق ميخواندم

 

دلم   هر لحظه خونين شد ز نيرنگ و فريب غيـــر

کنون   خوشحالم از اينکه بروی عــــهد خود ماندم

 

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

وصال

 

 

ای دل دل غـــمینم     دارم   ز تو  سوالی

  اکنون که مـیرود او ایــدل تو درچه حالی

دانـم ز فـرط غـصه     نـآید برون  صـدایت

نـتوان زدن بدین غمخود   را    به  بیـخیالی

بهر تســلّــی  تو     ایـدل    چه    ناتـوانم

من خود غـریـق ء دردم در غصه و ملالی

ایــدل نــمیتوانم  دلــداریت   دهـم  باز

بر من زسوز گریه نامـانده تک   مجالی

از غصــهء صـدایم   تـرسـم  سـخن    بگویم

ترســم ز نالـهء مــن  ایـــدل  تو هم  بـنالـی

آخـر چه سان بـگویم  با تو ز این حــقیقت

کـای قـلب نامــرادم   مـحکوم   بر  زوالی

زآنـدم که عــشق آمـد با  فـکر فتـحء  دلــها

هــرگز نــبوده قصـدش بـخشـیدن وصــالــی

بـخشـیدن وصــالــی

بـخشـیدن وصــالــی

۱۳۶۴

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

واژه

 

 

 

واژه ها گریانند

 

واژه ها بی تابند

 

واژه ها حیرانند

 

واژه ها سرگردان

 

واژه ها بی سامان

 

و دلم می پرسد  

 

 غمزده شکوه کنان

 

پس چه شد واژه ی شاد

 

روح لبخند کجاست ؟!

 

و دلم می نگرد بر دلها و خود این میداند

 

که گناه از قلم و دفتر نیست

 

روح سرگشته انسانی ماست

 

که به هر واژه ی غم جان بخشید

 

تا بگرید با بغض یا نشیند درغم

 

یا که در طعنه بگوید حرفی

 

تا توانی  تو به میل دل خود

 

نقدو تفسیر کنی

 

واژه ها واژه ی دیروزی و دیرینه ماست

 

ومن این میدانم چاره ای باید جست

 

باید اما دستی بر سر واژه کشید

 

روح را باز به آغوش گرفت

 

تا به الفاظ و قلم جانی داد

 

تا بگوید همه آن حرفی را که بدل جسبیده ست

 

و دلیل غم ماست

 

وبرای دل دفترها گفت:

 

واژه ها می خندند

 

گر تو خندان باشی

 

واژه ها مجنونند گر تو عاشق باشی

 

واژه ها را ز حصار چه کسی کرده رها

 

واژه ها میمیرند

 

گر تو ساکت باشی

 

 

 

 

  اسفند ۱۳۸۴

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نیاز

 

 

 

مـــن نیـــازم  یـــک نیــاز

 

گــــرم و ســــــوزان ، پـــــرلهیـب

 

آتـــــــــش عشــــــــق اســــت 

 

در ایـــــن سینـــــه ام

 

راه قلبـــــم راه عشــــق

 

اســـت و امیــــد

 

گـــــرچه میســــوزم

 

ســـراپا در شـــــــرار

 

در مــــحبـت  چـــاره

 

میـــــجویم که بـــاز

 

نــــــور شمــــــع زنــــدگی

 

روشـــــــن شود

 

در پیــــــــش راه

 

مــــــن نیـــــــازم

 

یـــــــــک نیـــــــــــاز

 

سینــــــــــه ام از عشــــــــق

 

میســـــــــوزد

 

و بــــاز

 

حــــاصـــل بـــودن

 

نـــمیدانــــم کــــــه چیست

 

گــــر نیـــابم معـــدن

 

عشـــــق و امـــــــیــد

 

مـــن نیـــــــازم

 

یـــک  نیــــــــاز 

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نهال

 

ای نهال تازه روئیده بهاران را تو آوردی

و یا آنکه بهاران رویش باغ بهاری  بود
من اما سبزی این زندگی را در بهاران پاس میدارم
من از هر گل که میروید ز هر سبزه
ز هر برگ درختی از بهاران قصه میگویم
و میدانم که هر دل در درون رنگ محبت را بخود دارد
پر از رنگ بهاری پر  ز گلشن هاست
تو اما ای نهال تازه روئیده ز قلب  خاکی دنیا
نگاهی کن به قلبی که بهاران را
درون خود پذیرا شد که اوهم  در  درون خود
بسان یک نهال تازه و زیباست
که او در سینه همچون یک بهار تازه میماند
که راز هر شکفتن را چو شوقی تازه میداند
که گوئی هدیه ای از  سرزمین سبز خوبی هاست
بهاران آشنا با قلب انسانی ست
که روحی همچو گل دارد و هر باران چشم او
چو باران بهاران پر   طراوت پر ز بوی عشق وعطر گلشن و گلها ست
تو ای روئیده از خاک زمین دریاب
که این قصل بهاری فصل سبزعشق و عا شقهاست
که این فصل بهاری رویش عشقی به قلب عاشق دنیاست
به قلب عاشق شیدا بهاران جاودان بر جاست
بهار عاشقي زيباست

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نمی شناخت مرا

 

 

نمی شناخت مرا اما چون نگاهم کرد

 

خندید آرام و ملیح مهربان   و   گرم

 

مهربانی   در نگاهش    جرقه ای    زده

 

بدور نگریست

 

نمی شناختم او را   اما    آشنایم    بود

 

با جرقه های مهري

 

که    در     نگاهش    میدرخشید

 

و کافی بود مرا

 

و مرا  بس  بود   اینگونه    آشنائی

 

تا اشنایش باشم 

 

نگاهش با نگاهم سازشی داشت 

 

ایکاش این نگاه دوباره بر  میگشت

 

تا بنگرد نگاهم را 

 

تا گرمی نگاه آتشین و مهربانش 

 

لبخند پاینده بر لبانش 

 

گرمی خورشید روزگارم باشد

 

و نوازش دهندهء قلب بیقرارم

 

نگاهش  به پاکی نماز بود

 

و با بی گناهی گل

 

و به زیبائی گلشن های

 

پرمحبت  عشق

 

نمی شناختم او را  

 

اما آشنایم بود  

 

گوئی  همزبانم  بود

 

بیشتر از هر کس دیگر

 

اشنائی   بس دیرینه  بود   مرا

 

که  فقط  نامش  را  نمیدانستم

 

هر که  بود  چون  من   بود

 

نمیدانم  

 

شاید   محبت     بود  نام  او  

 

شاید  نمیدانم

 

 

...

 

 

همیشه میتوان عاشق بود

 

اما ...

 

هرگز نمی توان  "بی عشق"  زیست .

 

 

 

   

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

 

نمی دانی مگر ؟

 

 

نميدانی مگر

که من زنجير از پای واژه ها پاره  کرده ام

نميدانی مگر که گرچه کلام را

در کتابخانهء دل به الفبا  چيده ام

در باغ انديشه هايم رها ساخته ام

نديده ای مگر کتابهای قصهءای را که

به کودک قلبم داده بودم

از پله های ابری آسمان در پشت ابر های ضخيم  

به فرشتگان بخشيده ام

ديگر مرا سخنی نمانده است

فقط نگاهم کن

ار پنجره ء نگاه در نمار خانهء قلب من

هيچکس  نا پاکی  ره  نيافته   است

و واژه هايم  هرگز گناه  نبوده است

مرا بنگر

از پنجرهء نگاه تا هزاران حرفم را دريابی

حرفی را که هرگز نگفتم

 جز  برای  خدا   .  جز   برای  خدا .

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نگاهی باز

 

 

 

بخود گفتم دمادم لحظه در لحظه:

نگاهی باز باید سایبان خستگی های دلم باشد

و گوید با دلم سوگند گرم بودنی با عشق

نگاهی باز باید تیره گی های دلم را روشنی بخشد

و یکبار دگر از رویش سبز اهورائی بگوید باز

دلی باید توان و قدرتش باشد

که آتش را بنام زندگی همواره روشن کرده قلبم را بسوزاند

نه اما ازسر اندوه

که تنها از سر گرمای عشقی گرم و جاویدان

نگاهی باز باید سایبان خستگی های دلم باشد

و دیدم ناگهان من دیدگانی گرم و سوزان را

و دلبستم تمام زندگی بر او

و شبهایم چه گرم و وه چه نورانی

تمام آتش این زندگانی را به قلبم داد

کنون میسوزم از آن شعله هردم

به هر روز وشبی همواره پی در پی

و دل میگویدم :خود بوده ای آخر

که آتش را دمادم یاد میکردی

کنون بامن بسوز وباز هم در شعله آتش

به فریاد دلت فرمان بده :

ای دل

بسوز و بازهم خاموش دنیا باش

بسوز و بازهم اشک دل ودیده

ز چشمانت بگیر و باز هم

با خود بگو هردم : زپا هرگز نمی افتم

ولی افسوس ولی افسوس در این شعله ها دیگر

توانی نیست

رهایم کن مرا آخر

که تا گریم بسوز عشق خود همواره بی پروا

رهایم کن که فریادی زنم از عمق این سینه

رهایم کن که من تنها

فقط یک موج فریادم

فقط یک سینه , پر اشکم

فقط یک قلب تنهایم

فقط یک قلب تنهایم

رهایم کن رهایم کن




تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نگاه

 

 

 

دل را روشنی بخش و از ورای آن بنگر

 

زیبا خواهد بود

 

دیدنی با امید دیدار زیبائی

 

بوسه های طبیعت بر تن نرم زندگی

 

تن نرم آب در اغوش زمین

 

ریشه های درخت

 

بوته های سبز

 

گلهای رنگین

 

در هم آغوشی خاک

 

نوازش نسیم بر برگ و گل

 

بر چهره منو تو

 

نگاه سبز زمین بر ما

 

نگاه آبی آسمان بر منو تو

 

بوسه های باران و برف

 

بر چهره ها بر زمین

 

عشق مگر چیست

 

آغوشی گشوده از محبت در طپش قلبی

 

طپش قلبی در مهربانی

 

ستودن

 

خواستن و عاشقانه زیستن

 

بخشیدن محبت خویش بی چشمداشتی

 

ما ستوده زمین و آسمانیم

 

به حکم خدای عشق!

 

زندگی بسیار عاشق ما ست

 

ما  اما به ویرانیش  کمر بستیم

 

ما هستی را بی نگاه گذشتیم و رفتیم

 

اما    دیگر بس ناله های غم

 

دیگر بس شکایتها

 

ما خود ویرانی همه چیز بوده ایم

 

در زندگی ، عشق و با هم بودنها

 

ندیده ام

 

هیچستان سهراب را

 

میدانم  اما به هیچستان رسیده ایم

 

در اوج داشتن های همه چیز

 

ما خود ترانه زندگی را بی صدا کرده ایم

 

ما خود عشق را رانده ایم

 

به کوچه های غریب

 

ما خود  نامهربانی را به خانه دل بردیم

 

تنهائی گذیدیم در خلوتها

 

سربرآغوش ناامیدی

 

در کتمان  عشق

 

ما به طواف نمی توانم ها

 

نمی شود ممکن نیست

 

عادت کرده ایم

 

ما بی اعتباری احساس و ناثباتی اندیشه  را

 

آشفتگی روح خویش را

 

زندگی خواندیم

 

اما   دل را روشنی بخش

 

و از ورای آن زندگی را بنگر

 

زیبا خواهد بود

 

نگاهی ساده در باور آنچه هست

 

در حقیقت زندگی و عشق

 

در دیدن تمامی رنگهای زندگی

 

 

                                                ۱۳۸۵/۲/۱۸سه شنبه

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نقش تو

 

 

 

لحظه هايم همه ان خاطره ايست

 

که در آن نقش تو در سينه من رنگ گرفت

 

ودلم باتو به آن لحظه رسيد

 

که دگر در همه زندگيم

 

نقطه چين هاي نگفتن هايم

 

به کلامي پر شد

 

به کلامي که در آن دل ميگفت

 

دوستت ميدارم

 

وبدون تو دگر غمگينم

 

 

1386/1/12 ف.شيدا

 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نقاشی

 

 

    واژه ها از چه چنین گشته دلم

    هر سخن در قفس سینه گرفتار شده ست

    هر چه خواهم که بگویم از دل

    بی سخن میمانم

    باز یک  حرف بدنبال حروفی دیگر

    در درون می چرخد

    خیره بر دفتر خود میمانم

    حرفها بسیار است لیک خاموشتر از خاموشم

     دل سبک نیست به این جمله وآن جمله که

     نقشی دارد در درون ذهنم

    جای آن حس سبک گشتن و عاری شدن از غم

     خالیست

     واژه ها  در نگهم همچو یک  نقاشی ست 

     زندگاني هم نيز

     گرچه سرشار ز رنگ ليک تنها در قاب

     نقش يک تصويريست

     در سکوتي مبهم

     و درون  دل من همهمه غوغائیست

     لیک لبها به  سکوت 

     دیده حیران و نگه بر هر سو 

     باز هم چشم نبیند جائی

     سر پر اندیشه  پر از افکار است

     لیک در جمله نمی گیرد شکل

     و نمیدانم من به چه سان باید گفت

    اینقدر میدانم که بدل رنگ سکوت

    باز پررنگ ترین نقاشی ست

    وبسی دلگیرم

    و بیادم آمد غم  دلگیر  فروغ

    آندمی را که نوشت : من بسی مردن را زندگانی کردم

    و دلم را دیدم که همانند فروغ

    مانده در حاشیه ها و ز غم دلگیر است

    زندگی  دورتر از من جاریست

    و دلم ميخواهد  رنگ پر رنگ سکوت

   جاي خود رابدهد به زلالي همان اشعاري

    که به نقاشي انديشه من رنگي داد

    و دلم زيست به عشق

 

يکشنبه28خرداد1385

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

نباشد قلبی بی درد هرگز

 

 

هرگز نشود قلبی بی درد و رها باشد
گر بود چنین قلبی از عقل جدا باشد
آنرا که بوّد  روحی غافل نشود از غم
گر روح ندارد او نامش نبّود آدم
گر کودک و گر پیر یست گر مرد و یا یک زن
هر دل به مرام خود دارد غم این برزن
اورا که به غهمایش پیوسته فرو رفته
هر دم به خدای خود رنج وغم دل گفته
آری شب بیداری از یک دل غمدار است
از غصه بسی دلها غمدیده و بیدار است
اینگونه دلی هر شب دستی بدعا دارد
نجوای دلش هر شب ره سوی خدا دارد
در این گذر شبها هر دل که جلا گیرد
در خلوت تنهائی تقوای خدا گیرد
چون آینه ای گردد آن سینه که غمگین است
آن دل که جلا گیرد دلبسته به آئین است
آئین خداوندی هر دردی وغمی پوشد
بینی که بیکباره دل در ره حق کوشد
هرگز نکند مأوا یزدان بدل جاهل
آن دل که خدا دارد خود بوده دلی عاقل
تدبیر خداوند است قلبی چو شود غمناک
دل میشود از تقوا چون چشمه زلال و پاک


دوشنبه 4 دیماه

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com