آشیانه ی شعر

● 

واژه ها گریانند

واژه ها بی تابند

واژه ها حیرانند

واژه ها سرگردان

واژه ها بی سامان

و دلم می پرسد  

 غمزده شکوه کنان

پس چه شد واژه ی شاد

روح لبخند کجاست ؟!

و دلم می نگرد بر دلها و خود این میداند

که گناه از قلم و دفتر نیست

روح سرگشته انسانی ماست

که به هر واژه ی غم جان بخشید

تا بگرید با بغض یا نشیند درغم

یا که در طعنه بگوید حرفی

تا توانی  تو به میل دل خود

نقدو تفسیر کنی

واژه ها واژه ی دیروزی و دیرینه ماست

ومن این میدانم چاره ای باید جست

باید اما دستی بر سر واژه کشید

روح را باز به آغوش گرفت

تا به الفاظ و قلم جانی داد

تا بگوید همه آن حرفی را که بدل جسبیده ست

و دلیل غم ماست

وبرای دل دفترها گفت:

واژه ها می خندند

گر تو خندان باشی

واژه ها مجنونند گر تو عاشق باشی

واژه ها را ز حصار چه کسی کرده رها

واژه ها میمیرند

گر تو ساکت باشی

  اسفند ۱۳۸۴

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com