آشیانه ی شعر

●

دنيا  گل يخ

منم آنکس  که  با شادي  و اميد  گل  مهرم   در اين  گلخانه  روئيد

ندانستم همه  رنگ  و  فريب  است  بدنيائي  پر  از   اندوه  و ترديد

چه دنيا جايگاهي از دوروئي ست  بدي بهتر ز خوبي و نکوئي ست

حقايق جاي خود داده به تزوير جفا بيني چو راهت  راستگوئي  ست

بدي   دنيا   به   ويراني    کشانده   دگر   گلخانه اي   بر  جا  نمانده

اگر رويد  گلي  باشد  گل  يخ  که   سردي   را   بدين   دلها  کشانده

دگر  از  باغبان  گويا  خبر  نيست  نواي  زندگاني  را  اثر  نيست

همه  در  مشغله  اندر  پي سود  کسي  را  بر گلستاني  گذر  نيست

دگر دنيا  شده غمخانه اي  سرد  گل هر  چهره اي  پژمرده  و  زرد

نمي خواند دگر بلبل  بدين  باغ  چه اين  ويرانه اي باش دپر از درد.

خردادماه 1360 ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com