آشیانه ی شعر

●

فرياد عشق

ديگر   بخدا    جان   بلب   آمد  تو   کجائي؟!    

فرياد    ز عشقت    ز   فراغت    ز   جدائي

ديگر  نتوان  داد  بدل   صبر    و      شکيبي     

اي  پر ز   جفا  تک خبري    خرده     وفائي

آخر  به  چه  سان   زاده ترا   مادرت اي يار 

بي مهري   و  بي لطفي   و  سرشار   جفائي

يارا   چه   شود    حال   منء   زار   بپرسي    

يا  تک   قدمي    سوي    منه   خسته   بيائي

ما را تو بگو !دل به که بستي؟ به  چه بستي؟   

از  تو  نرسد   بر من ء     بيچاره       نوائي

هر کس   به    رهي  با تو به معراج رسيده     

اين  دل   ز تو   اما   نرسد      ليک   بجائي

گر  با   تو   روم  جائي    و   در  چاه بيافتم    

حتي     تو  نپرسي   که   فلاني   تو  کجائي

گر  آنکه  شناسم  توئي  و  خُلق  تو اين است  

گر  نزد   تو   پر پر   بزنم       خنده   نمائي

تا   بودي   و  بودم    بدلت   مهر   نشد جا      

پس  واي به  من   رفتم  و کردم  چه  خطائي

گر  دشمن  ديرين   بکُشد  زار عجب  نيست   

اي  تازه تر از جان   تو  چرا  دشمن  مائي؟!

ما    دور وُ  بر   عشق     نگشتيم   و نگرديم    

ما را   تو کشيدي  به  چنين  حال  و  هوائي

خود را  ز چه رو   خوار  تو  در عشق نمايم    

هرگز    نشود    مهر    کسي   کرد    گدائي

ما   راه    دگر  رفته    و     بيراهه    نرفتيم    

با   مهر    فراوان    و   دلو   عشق   خدائي

از  هر   چه   بگويم    تو  همان  آدم  سردي    

خاموشي و بيحرفي  و  بي صوت  و  صدائي

فرياد زنم    از ته  دل   گر   که    به  گوشت

سودي  نبّود   ،    نيست  دو  گوش   شنوائي

عاشق کش  و خونخوار و  جگر  سوز حبيبي  

شايسته   نباشد    برء   ما     اينچه    سزائي

دانم  که  تو  هم  غرق همان شوري و عشقي 

اين رازء عيان را نتواني که تو پنهان  بنمائی

روزي  به لب  آئي  و  به    فرياد      بگوئي              

عاشق   دلمو     از  تو   مرا   نيست  جدائي

ترسم   که  شود   دير  و   دگر   با  تو  نباشم            

آنروز  که   با  مهر  و  وفا   سوي من  آئي .

شهریور 1362 ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com