آشیانه ی شعر

●

بگذار 1

بگذار بگريد   دل  آن   مرغء پريشي

کاو  در تب پرواز به کنج قفس  افتاد

بگذار  بگريد  دل زاري  که ز  هجران

در پيچک بي تابي خود از نفس افتاد

بگذار  در اين  خلوت   غمبار  جدائي

از سينه طوفان زده  بر ساحل  ديده

صد موج روان سازم و ويران کنم آن  بغض

کاو حاصل قلبي ست که هجر تو کشيده .

آبان 1367 ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com