آشیانه ی شعر

●

عاشقي

چنان دردم باوج  خود رسيده  که غم  از غصه  از  قلبم   رميده

ولي   ظلمت  گهي  لبريز  اندوه   بدورم   هاله  حسرت  کشيده

اگرچه سر فرو بردم  به غمها   ولي  مرغء قرار  من    پريده!

به اوج   غصه ها   در  بيقراري    غم از  من آدمي نو آفريده

دلم حسرت زده  قلبم  پر اندوه  کسي  غمگين  تر  از  قلبم  نديده

توانم    با  سرودي   شادمانه    بريزم    اشکها   از عمق  ديده

مرا  اين  عاشقي  ديوانه  کرده   درون   سينه  قلبم   را  دريده

خدايا از  چه  رو  اين  قلب عاشق  ز تنهائي به  تنهائي  رسيده.

شهريور 1363

   ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com