آشیانه ی شعر

●

می بازمت

می بازمت به هیچ  آری به هیچ  و هیچ

آنگه  که   قلب  من  سرشار  عاشقی ست

میگریمت  به درد  آری   به  اشک  سوز

آنگه که  روح من   آبی تر  از   تو  بود

در قطره ها ببین  این  قطره های   اشک

صادق ترین سکوت درحرف  قطره  بود

میخواندمت  به عشق  آنگه  که   راه  تو

همراه                    من              نبود

آگه    نشد    دلم     بار    دگر     ز  غم

تکرار قصه  بود   این  دم    دوباره   هم

آری   بپای    دل    میسوزم   و  سکوت

بُغضی  دوباره  داشت  در  خلوت  وجود

آخر   چه   گویمت    میترسم    از  نگاه

شاید   که   چشم   من  خواند   ترا  به  آه

می ترسم   از  کلام   از  واژه های  درد

ترسم    بسوزیم       ترسم      بسوزمت

غمگین تر  از  دلم   امشب   کسی   نبود

آری   دوباره   عشق    قلب   مرا  ربود

گفتی که  راز  توست   این  عشق  آتشین

آه  ای   خد ا   خدا    اشک    مرا   ببین

کردم     گُنه    مگر   در    شور عاشقی

جز  راز  عاشقی   چیزی   ز من    نبود

در  آشیان    شعر     در    کُنج    خلوتم

آغوش   شعر   من   شد  تکیه   گاه   من

با   من  کسی   نبود   جز    واژه   و  قلم

خلوت  چه  خلوتی  سرشار  درد  و  غم

اما   به   خلوتم    گه    دل  نفس    کشید

گه   شور   گریه ها   نقشی   دگر   کشید

شد  حامی   دلم   هر  واژه  در   سکوت

میراث  من   ز دهر   جز   خلوتی   نبود

اُنسی   شبانه    بود    در   کنج     خلوتم

از  چه  زدی   چرا ؟    این   خلوت  بهم

می بازمت    کنون     درمانده     بیقرار

می میرم   از  درون   در   عین   انتظار

می سوزم  از  درون    اما   به    آشکار

اشکم    بپای   تو     آری    برو    برو

می گریمت  کنون  در  مرزی  از  جنون

می خواهمت  ز دل  در چشم  پر ز خون

می گویمت   ترا    در    اُوج     عاشقی

آبی ِ   عشق   من    پرواز    من    توئی

اما  قفس   مرا  در  بست   و  ساده  گفت

از  خلوت    قفس     جائی    دگر    مرو

اینجا    حریم    توست    تنهائی    و  قلم

شعرت   بخوان  به عشق  دنیا  بهم  مزن

اشکم    بپای     تو    آری    برو   برو

اینک  که با خلوص  دل,  دل داده ام بتو.

26 دیماه 1385 ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com