آشیانه ی شعر

در صدای غم آور باران
جانفزا نغمه ای پُر از اندوه
می فشارد دل پر از دردم


تا که سنگین شود دلم چون کوه

او چه خواند؟ ز غم دلان آواز

در صدایش حکایت غمها

از دل بی قرار هر عاشق

آنکه مانده درون غم , تنها

دیده ی اشکبار منهم نیز

می سراید سرود ناکامی

آسمان گر ز غم دلان گوید

از چه از من نمی برد نامی؟؟؟؟

من به سهمم دراین جهان ازغم

کوله باری کشیده ام بر دوش

خنده ی من, دلیل شادی نیست

غم مرا هم ، کشیده در آغوش !!!

غم چو مهمان رود به مهمانی

سوی دلهای خسته و محزون

چونکه مهمان خانه ی من شد

زین در اما , نمی رود بیرون!!!!

آسمان ! آسمان ، از منم بگو حرفی

منکه گریم , ز غم غریبانه

غم چو مهمان اگر بمن سر زد

گشته امن , دگر چو همخانه

1362/6/7

چهارشنبه شهریور ماه

سروده فرزانه شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com