آشیانه ی شعر

●

خنده شادابت کند جانا ، بخند

در بروی رنج عالم هم ببند

زندگی هرروز وهرروزش غم است

بّه نبینی از غم عالم گزند

گرگها در گوشه ء پنهان شهر

در لباس آدمی جان میدرند

چون بپرسی کیستی یا چیستی

همچنان گویند اینان: آدمند !!!!

صد تاسف بر بشر در زندگی

بسکه دنبال همان سیم و زر ند!!!!

در چنین دنیا ی دردی روز وشب

جوجه دزدان را به زندان میبرند !!!

جان من...آری به بودن ها ... بخند

دربروی غصه ء عالم ببندد.

سروده فرزانه شیدا

سه شنبه 30 بهمن 1386

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com