و کسی نیز بما گوش نکرد
●
بازهم در این جـــهان مانده ام بی هـــمزبان
کــس نمی فـــهمد مرا کو رفـــیقی مـــهربان
مــظـــهر تنــهائیم در مـــیان عــاشــقان
شـــدت انــدوه ء مــن نآیــد آکــنون برزبـــان
یک ســتاره بهر مـــن نیـــست انــدر آســمان
بخــت گر باشد مــرا ، آن ســیاه است بی گمان
از فـشار درد و غـــم ، بســـته شد راه دهـــان
قـــفل ء خاموشی ز دل ، مانده بر روی لـبان
آنچه فریاد وفغان ، مانده در روح و روان
می فــشارد ســـینه ام ، در سـکوتی جاودان
پشت من را بین که چون ، خم شده هـمچون کمان
در دلــم فــریاد ها ، در نــگه رازی نـهان
اشک همچون ســیل غــم ، گـشته از دیــده روان
اشــک غم !! چندی مرا ، از غــم دوران رهان!!!
آنکه ویــران کرده دل رفته حتی بی نشان...
لحظه ای باخو د نگفت ، اوجوان است او، جوان
من ولی در اوج غـــم ، می کٍـــشم دل را چنان
تا نپرســـد کس مرا ازچه مــاندی درخزان
آه... آری مـــانده ام درخـــزانی جــان ستان
می ســـتاند جان مــن گه چه پنهان ،گه عیان
میروم غم خورده دل میرود دل ، پا کشان
در شـــب تنـــهائیم اشـــک ء دل ، گــردد روان
میـرود از ســوزء غــم آه ء دل ... تا آســـمان !!
مــانده ام بی آرزو ، خــــسته از دهر و زمان!
آه فـــریاد از جــهان ، زآن دلء نا مـــهربان
از دوچشمانی کز او میزند قلبم فغان
۳-۵-۱۳۶۱
مردادماه فـــرزانه شــیدا
تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com