آشیانه ی شعر

 

● 

 

 دلا    فریاد   کن     فریاد    فریاد  

     

  بگو   ای   مردمان   بیهُده  شاد

 

 

چرا   آخ  ر بدینسان  شادمانید

 

ز   پیرامون   خود   غافل نمانید

 همه دنیا  بدست    گر گ و روباه

 

 همه   دنبال  ثروت  مکنت و جاه

 

دگر (انسان) کلام پر طنین نیست

 

مگر انسان غرور این زمین  نیست

دلی سنگی دلی فولادی و سخت

 

دل   پاک   و  خدائی  از  میان رفت

 

نگاه آدمی زشت است و ناپاک

 

درون  آدمی  پوشالی  و  خاک

شده شهره    به  بدخواهی و   تزویر

 

چه  سان  گویم   نمیآید  به   تفسیر

خدایا  آبروی  آدمی      رفت

 

ره انسان براه مبهمی   رفت

 

 

 بگو  آن    آدم  آدم   کجا    رفت

 

که انسان آمد و  انسان نما رفت

 

بظاهر نوش و در باطن همه  نیش

 

همه  گرگان  پنهان  در تن   میش

 همه حاسد همه دشمن به کف دام

 

بروی   هر   یکی    انسان  بود    نام

خدايا آدمي کارش   فريب  است

 

برويش نام انساني  غريب  است

 

 

 خدایا  بنده ات   ظاهر   پسند است

 

بدستش قفل و زنجیر و کمند   است

اسیرت  میکند  با  قفل    و    زنجیر

 

چو  آبی  می کند  روح    تو    تبخیر

 یگانه   مظهر    درد و سیاهی ست

 

چو تصویری که ترسیم  تباهی  ست

تو  یاری  کن  که نامردی  بمیرد

 

که  " انسان " نام بدنامی نگیرد

 

 

بنام  آدمی    بر   او     ببخشا

 

خداوندا     گناه     آدمی     را

 

رها کن  سینه  انسان ز   تزویر

 

ز  روح آدمی زشتی تو    برگیر

 

 

 که دنیا  بی تو  دنیای  زوال است

 

فقط جنگ و تباهی و   جدال است

 

نه عشقی مانده نه شادی وشوری

 

نه  بر  این    نام   انسانی   غروری

 

             

 به عرش تو نگاه و دیده  ماست

 

بنام  آن  خداوندی  که  یکتاست

 

ببخشا  بر   دل  انسان    رهائی

 

مبادا  مهر  خود  از   ما   زدائی!

 

 

 خدایا  این  جهان   آباد  گردان

 

دل این مردمان  را  شاد  گردان

 

 

نمانده  آدمی  را   ره   بجائی

 

تو  ره بگشا بر آن راه  خدائی

 

 

 ( ف.شیدا / 1361شهریور ) 

 

 

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com