آشیانه ی شعر

● 

این دو چشمم پر از غمم هر شب

با تنــــی   ملتــهب  ز آتــش    تب

دیــده   دوزد  به آسـمان     کبـود

از تــه   قلــب  و  انتــهای   وجـود

اشکی   از قلــب   پر ز خـون ریزد

صــد  سخـــن از دلـم برون   ریزد

دیــده آن اشـک واین دگر  پرخـون

گــوید از  قـلب خستـه و  محـزون

تا ستـاره به آسمان  باقی  سـت

قلبم از  عشـق دیگران   خالیسـت

قلب من عاشق است و یک دلدار

کرده جانم ز عشق خود سرشار

دیگـــران  را بــدل چه جــا باشــد

تــــا  که بــا او رهــم وفــا باشــد

تــا ابـــد عشـــق او مـــرا در  دل

عشـــق او میـــکند مــرا کـامـل