آشیانه ی شعر

● 

دل   من  خرمن    آتش    زده    ایست

که ز آن   مانده    فقط  آتش    و   دود

میگریزد     ز  دلم        مرغ        امید

میرود     غصه     به   اعماق     وجود

لب    فقط    از   سر      تکرار     صدا

شده   دلخوش  به  همان  ناله  و   آه

اشک اگر روزنه ای داشت به   چشم

پس از    برده   ز  خاطر   همه     راه

من ولی  خسته و مبهوت  و  غمگین

دیده    بستم        بره      خاطره ها

دیگرم   نیست   مرا     هم   سخنی

وای  ازین   بی کسی   و   فاصله ها

خسته ام   از  همه  بی  مهری  دهر

خسته ام   از    شب  و  اندوه  سیاه

د گرم    نیست    مرا     راه      گریز

گفته ام که این  دل  من  گشته  تباه

خرمن    سینه     نمی سوزد   بیش

که   دگر  صبر   من  از  صبر  گذشت

آن همه عشق که در سینه بسوخت

آتشی بود بر    این  خرمن  و  دشت

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com