آشیانه ی شعر

● 

رویا زده  در فریبی بنام وصل

در کو چه های عشق در پی امید گشته ام

از رهگذار خسته عابر ز کو چه ها

پرسیده ام نشانهء مهر و گذشته ام

گوئی نشان مهر سوالی بجا نبود

چون در هر نگاه گوئیا خنده میدوید

گوئی که در پی  این راه پای   من

در انتهای خویش به  ویرانه میرسید

در این گذر همه اندیشه های تلخ یأس

پا بر پله کان فریاد سینه میگذاشت

دستی بدفتر عمر بر سر امیدو آرزو

خطی سیاه ز حرمان و غم نگاشت

آری جهان من از غصه ها  پر است

قلبی دگر در پی مهری روان  نبود

هرکس که جامه غم را به تن کشید

گوئی دگر که آدمی از  این جهان نبود

دنیا به چه خوش بود در روزگارمن

این رسم روزگار چه غمگین و بس تهی ست

در خط زندگی در این راه بی امید

دیگر نشانه ای ز محبت به سینه نیست

۱۳۶۶