●

ابر سياه

آه آن ابر سياه

آرام ز آن آبي غمناک گذشت

همچو يک موج غريب  که گذر کرد به آن ساحل تنها ي غروب

دل من ميدانست خلوتي مي جويد تا بگريد به غم و رنج زمين

آه آن ابر سياه

گرچه آرام گذشت صد سخن با من داشت

او ز اندوه زمين مي باريد

من باندوه دل آدميان

قصه هاي دل ما يکسان بود !

گرچه هر گريه او سبزي و تازه گي دنيائيست

گريه هاي دل من لیکپژمرده گي روحي بود

 که دگر ميل سخن نيز نداشت

از چه بايد ميگفت آسمان ء دل من؟!

آسمان دلء من ابر باران زده اي بيش نبود!

ثمري داشت اگر گريه غمناک سما

بي ثمر بود   همه  گريه من

کاش باران ءمرا  هم يکروز

رود جاري به گلستان مي برد

 يا  اميدي مي شد بر تن خشک زمين

بر نهالي که ز آن گوشه سنگي يکروز سر به بيرون ميداد

همچو لبخند به لبهاي زمين

کاش باران دل من روزي  شادي باغ  بهاران ميشد

کاش اشک دل من داشت ثمر

بي ثمر بود ولي  گريه  من

بي ثمر بود ولي  گريه  من .

اردیبهشت ماه 1383 ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچwww.mahich.blogfa.com