● 

برگ افتاد ز آغوش درخت

 مرغکي پر زد و بر شاخه نشست

باد در برگ درختان پيچيد

سيب سرخي در آب

در دل حوض سفيد همچنان ميرقصيد

عکس خورشيد چه لغزنده بر آب

در گذر بود کنارش ابري

من ولي غرقه به يک برگ سفيد در دامن دفتر

غرقه در صحبت دائم با دل

منو خودکار سياه

منو اين برگ سفيد

منو دنيائي حرف بارش اشک مداوم بر آن

لحظه اي خيره به روز پائيز

روز پائيز به همراهي باد

در شتابي جدي

در جدا کردن هر برگ پس از برگ دگر

گوئيا قصد سفر داشت که زود تا زماني باقيست

فصل پائيزي خود را اينجا

به هر آنکس که نگاهش ميکرد

باز پس داده و اثبات کند

که دگر پائيز است

و منو دفتر من بي هرآن پائيزي

فصل در فصل همه بودن را در هرآن برگ پس از برگ دگر

قصه گفتيم و کسي گوش نکرد

و کسي نيز نديدکه جهان دل ما در کجا برفي بود

 در کجا باراني

 کي به پائيز رسيد يا بهارانش را

در کجا سر ميکرد چه زمان طي ميکرد

مرحبا بر دل هر فصل جهان

که اگر آمد و رفت لااقل در نگه مردم دهر

همه جا ديده شد و نقشي داشت

در دل يک يک افراد جهان

آه و افسوس بما که

 بدون اثري آمده مانده و آخر رفتيم

ف.شيدا 1383 مهرماه

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com