● 

باغبون   نچین   گلا رو  ،  تو خودت  اونها رو کاشتی

شب و روز پاشون نشستی ، غم دیگه ای نداشتی

بوسه  دادی   هر گلی  رو ،   با   یه  قلب پر محبت

توی    گلبرگای   هر گل   ،  قصهء عشق و نوشتی

حالا که   گلا در او مد   ،  چرا   چیدی   این گلا رو

گل که  باورش  نمیشه ، چیدن این  شاخه ها رو

  گلدونای آب   نمی خواد  ،  با گلای باغچه  پر شه

آخه   گل  یادش    نمیره   ،  اونهمه   وفا  و مهر رو

میشه پژمرده تو گلدون  ،  اگه شاخه شو   بچینی

ا گه  هر روز   مثه دیروز ،   تو نیای    اونو    ببینی

اون  برای تو   شکفته، چونکه عاشقش  تو   بودی

همه امیدش  تو   بودی  که بیای پیشش بشینی

حالا  تو    گلدون   آبی  روی   میزی   تنها   مونده

هی داره  پژمرده  میشه ،  بسکه اسم ترو خونده

اگه   تابحال  نمرده،   واسه چشم براهی هاشه

اما   این    غم جدائی  ، دیگه   قلبشو  سوزونده

داره   گلبرگاش    میریزه ،   دونه دونه   در کنارش

اما   اون    چیزی ندیده ، جز همون  چهرهء یارش

یاد وخاطرات   یاری    که     نوازش    بوده  کارش

اما   گل هم توی   گلدون ، عمرشو   کرده نثارش

باغبون نبر   تواز   یاد  ،   اونهمه  مهری که  داشتی

کاش توی باغ بزرگت  ،  گل عشقو  رو نمی کاشتی

تو که   می خواستی  یه روزی بشکنی ساقهء  عشقو

زدی قلبشم   شکستی ،  تا چیدی    شاخهء  عشقو

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com