آشیانه ی شعر

● 

باغبان هم ز دلم رفت  و بريد

باغبان هم ز  برم رفت و بريد

دل من تنها شد

منکه يک شا خه دلم   بيش نبود

وه  چه آسان     بدم       رفتن او

تن شکستم به همان گام نخست

و دگر غنچه لبخند   به آنی پژ مرد

باغبان   هم ز دلم چهره     کشيد

و دلم تنها شد

و در اين باغ بزرگ

نه به شاخ و نه به برگ

نه به آن غنچه ء کوچک به لبم

کس نگاهی ز سر مهر نکرد

منکه يک شاخه دلم بيش نبود

چه شکستم آسان

چه شکستم آسان

منکه يک شاخه دلم بيش نبود

اگر

اگر چون گل شدم  باز و گشوده

بيکدم    زندگی       رنگم ربوده

فسردم  در شکوفائی     بباغی

که در آن بلبلی عاشق   نبوده

....

از چه      تا فکر  تو آيد      بدلم

زود     دلتنگ و دل آزرده   شوم

تو     چه کردی   بدلم کز    يادت

اينچنين دلخورو افسرده    شوم

آه    نه    از غم و       از ناکامی

ياد     تو سينهء  من    ميسوزد

من   چرا با دل      لبريز ز عشق

بايد ا ز عشق تو سرخورده شوم

....

ز هر سو رفت و از هر جا گذر کرد

اسيری   تازه تر   در بستر    افتاد

ولی  نامهربان    يارم   ز    نخوت

اسيران  را  نگا هش  کمتر   افتاد

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com