آشیانه ی شعر

● 

دفــتر شعر   چــو  کنجی بنــهادم ! چه سود

جـز همین  دفتر من ، کس      بدلم  یار  نبود

می گـشایم   به دگر بار، همان   دفــتر  را

تا گــشاید   دل ء افسرده او  غمگین  مرا

آه... ای دفترء  شـعری  که  بدل    هـمرازی

تو فقط با دل ء افسرده ء من     می سازی

زندگانی  همه  غـــمهای    مرا   دامن   زد

رنگء  افـسردگی  و غـم بدل و   بر تن   زد

سـینه آرام گهی شد ز همه   عشق   و امید 

وه که عالم به کجا پایء منء خـسته  کـشید

در شب ء غـــمزده ، بیدارم و همراه   نـسیم

اشک   بر دیده   وآ لوده به غــمهای   عظـیم

روح من بال گــشود و پی ء گمگشته  خویش

رفـته هر سو، به تنء خـسته وبا،قــلب  پریش

عاقــبت  دید   که او  رفته  و غمها  باقی ست

آنکه برما همه کــس بود، دگر  اینجا  نیــست

بعد او ، رود ء  غـــم ء ســینه   بدریا   پیوســت

وه که  کـــوتاه شــد  از دامن ا ، ‌ما را  دســت

آن ســفر کرده چه دوراست وچه دسـتم کـوتاه

باز تنـــها  شده ا م با  غم   و  با   غصــه  و   آه

بعد او   خــانهء   دل ، گشته ،  چو  ویرانه سرا

خـــود  ندانــم به کجا میرود  این  دل !   بخــدا

خــسته ام   بسکه   بدل گفته ام  از او  بگـــذر

گـــریه ها   کـــرده      بـه      غــم      گفــــت

بین مـــرگ مــــرا...

فــرزانه شــیدا

جمعه

پنجم فروردین ماه/   ۱۳۶۷

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com