● 

او بود در تمامی وجودم

او که ساحل نجاتم بود

وپناه ره گم کرده گی هایم

در کویر تنهائی

او بود که مرا شناخت

به خنده هایم گریه هایم

با اندوه ها و شب زنده داری هایم

هم او بود که دستم گرفت

تا تنهائیم را با او سرکنم

و اشکهایم را با او روان

دردهایم با او بگویم

و در پناه مهرش آرام بگیرم

 چون قوئی در آرامش دریا

در کنارم بود

همیشه در همه وقت درهمه جا

چه آنگاه که صدایش میکردم

چه آن زمان که از فرط غم

به هیچ نمی اندیشیدم

 با تمامی آفکارم

حتی به او

اما هرگز تنهایم نمی گذاشت

هرگز بر غمم   رضا نبود

زمهر او آموختم

مهربانی را شکیب را

بخشنده گی و داد رسی را

چون همیشگی او

یاوری  تنها دلان را

تا شاید راه رستگاریم باشد

ذره ای چو او بودن

بر امیدی که بر او بسته ام

عشقی که براو نهاده ام

و او یــزدانــم بود

خداوندء عشق و محبت .

فرزانه شیدا

۱۳۸۴

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com