آشیانه ی شعر

● 

دوش اشکی به نگه آمد وبر  چهره چکید
کس در آن خلوت غم اشک منه خسته ندید
هر زمان با دل خود گفتم ومیگویم باز
مشو با هرکه ز  ره آمده همصحبت  راز
تا به کی در کف پای  دگران دل  بنهی
تا به کی ساده دل و بی خرد وخام وتهی
کی   بخود آمده خود را بدهی ارج و بها
همچو یک بنده  وارسته آن   یکّه    خدا
تا بکی هر که ز ره آمد , باشد غم تو
او  که  گوید شده  همراه تو  وهمدم تو
زهر  اندوه به  جان دادی و همراه شدی
ز شکستن   به رهش  دیر تو آگاه   شدی
بی خرد اینهمه سرخوردن از این دهر بس است
نارفیقی که ترا میدهد این زهر بس است
جز خدا یار دگر هم نشود هم سخنم
آن خدا یاور فرزانه ءشیدا که : منم

شنبه 2 دي1385

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com