●

(دلنشین ترین ) ترانه را در بهاری میابم

که آفتاب گسترده بر فرش زمین


در تنفس بهار

بر بالهای پروانه گرمی بخشیده

وبر تن شقایق رنگ سرخ عشق می پاشد

از : فـــرزانه شـــیدا

جمعه 17 اسفندماه 1386

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

سرشک پر غمی در سینه ماست

زآن قلب غمینم همچو دریاست

زموج غصه ها آرامشم نیست

چو طوفان غمی در سینه ماست

تو رفتی ُو در این طوفان غمها

درون سینه ام ، همواره غوغاست

شب ُو تنهائی ُو هجران ! خدایا!

دراین شب بی تو این تنها چه تنهاست

درون پیچک بی تابی دل

نگه کن ، بیقراری یاور ماست

فغان یارا که رفتی وخزانی

بباغ عشق ما ،غم را شکوفاست

چه حالم اندرین هجر خزان بار

چو وقت ریزش اشک دل ماست

چو بلبل در خزان شوریده حالم

که بی تو آرمیدن، وهم و رویاست

ولی حتی دراین هجران جانسوز

غم هجر ترا خوردن چه زیباست!

سه شنبه ۳۰ آبانماه۱۳۶۷

ف .  شــیدا         

دیوانه ا م دیوانه ام
در عشق تو پروانه ام
با شمع عشقت بی وفا
سوزان مرا... سوزان تنم
با دل باوج عاشقی
شیدا ترین شیدا منم
شیدا ترین شیدا منم

جمعه 17 اسفندماه 1386


سروده فرزانه شیدا

●

در سرزمین عشق ...تا بیکرانه های رفتن
میبایست رفت
تا آنجا که مهتاب آواز میخواند
خورشید درپرتوی خویش
رقصان میدرخشد
پرنده در نغمه های دل خویش
پرواز را خاطره می کند
تا انجا که دل اوج عاشقی را
باز می یابد وخود را

جمعه 17 اسفندماه
1386
سروده فرزانه شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

●

دلنشین ترانه را در بهاری میابم

که آفتاب گسترده بر فرش زمین


در تنفس بهار

بر بالهای پروانه گرمی بخشیده

وبر تن شقایق رنگ سرخ عشق می پاشد


از : فـــرزانه شـــیدا


جمعه 17 اسفندماه 1386

در صدای غم آور باران
جانفزا نغمه ای پُر از اندوه
می فشارد دل پر از دردم


تا که سنگین شود دلم چون کوه

او چه خواند؟ ز غم دلان آواز

در صدایش حکایت غمها

از دل بی قرار هر عاشق

آنکه مانده درون غم , تنها

دیده ی اشکبار منهم نیز

می سراید سرود ناکامی

آسمان گر ز غم دلان گوید

از چه از من نمی برد نامی؟؟؟؟

من به سهمم دراین جهان ازغم

کوله باری کشیده ام بر دوش

خنده ی من, دلیل شادی نیست

غم مرا هم ، کشیده در آغوش !!!

غم چو مهمان رود به مهمانی

سوی دلهای خسته و محزون

چونکه مهمان خانه ی من شد

زین در اما , نمی رود بیرون!!!!

آسمان ! آسمان ، از منم بگو حرفی

منکه گریم , ز غم غریبانه

غم چو مهمان اگر بمن سر زد

گشته امن , دگر چو همخانه

1362/6/7

چهارشنبه شهریور ماه

سروده فرزانه شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

خلوت این دل ما پر ز سکوت است و زوال


قصه ی بودن ما همچو دروغ است وخیال


ما شکار غم و دل در قفس رنج اسیر


چون شکسته ست دگر بر تن ما آن پروبال


چون در آید ز افق غنچه ی پُر نور طلا


شب تاریک دل ما ست پر از رنج وبلا


چون رسد بر دل ما لحظه ی تاریکی دهر


غم به فرسایش من بر تن من داده جلا


طفل معصوم من از بی خبری خفته بناز


همه لبخند بلب دارد و می خندد باز


از دل مادر خود ، غافل و از رنج بدور


اشک مادر که ندیده ست به شبهای دراز


اوچه داند که دلم بس نگران است وپریش


مرحمی نیست مرا ، تا که نهم بر دل ریش


گریه در سینه فغان دارد وچشمانم خشک


خنده را برهمه اجبار، نهم بر لب خویش


اوچه داند که به تنهائی ما ، نیست کسی


بدل مادر او غصه و غم مانده بسی


او چه داند که بسی یکّه ، بدنیای غمیم


جز خدا ، بر منو ما نیست دگر دادرسی


جز خدا ، بر منو ما نیست دگر دادرسی


۱۳۶۷/۱/۶

شنبه اول فروردین ماه۱۳۶۷

ف .  شیدا

●

یه آسمون ستاره ، از آسمون میباره

این دله بیقرارم دیگه طاقت نداره

سکوت شب رو بشکن ، تو لحظه های غمگین

تو همزبون من باش، ای آسمون ، ستاره

دیگه دلم شب و روز ، فقط بیاد اونه

دلم تو این جدایی ، همیشه بیقراره

دیگه فقط یه رنجه ، رسیدن ء به فردا

دیگه دلم بجز اون فقط ، خدا رو داره




1384مردادماه
ســروده فــرزانه شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

●

دل لاله گون عاشق شده ، در کُنج صحرای غمی

آخر شهید عشق او ، خواهم شدن در ماتمّی

در لحظه های عشق او ، هر لحظه میمیرد دلم

دانم براه عاشقی ، تنها شهید او منم

میسوزم و چون لاله ای حیران صحرای غمم

آخر بدست خود ولی ، خنجر به قلبم می زنم

در پای کوه زندگی با رود اشکم میدوم

هرگز نمی دیدم بخود ، یک لاله غمگین شوم

یارب مدد برقلب ما ! از دست رنج لحظه ها

ازچه نمی بینی مرا ؟؟! کن چاره ای بر حال ما؟؟!!

در دیدگانم حک شده ، هرگوشه ای را بنگرم

در هجر او می میرم و هر لحظه بس عاشق ترم

هر لحظه بس عاشق ترم !!!

ســروده : فــرزانه شـــیدا
پنجشنبه دوم اسفند 1386

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

●

امروز را درحسرت دیروز سر کردم بی آنکه بدانم فردایم همین امروز بود که گذشت !!!
اما چشم براهی هایم را بهانه ای نیست چشم براهت بودم بی آنکه در باورم بگنجد
رفته ای!!! وچشم انتظارت میمانم حتی اکنون که باز گشته ای ...نمیدانم چرا ولی همیشه دلتنگم ودلتنگیهایم را بهانه دیداری در خیال هم آرام نمیبخشد وساحل تنهائیهایم پر میشد از گامهای خیس
نه تنها درموج که دراشک نیز!!! دلم پر میزند برای طپش هائی که دیدار را شوق میبخشد ورسیدن را شادی... در گامهائی بسوی عشق ...ساحل تنهائیم را پرکن ای همیشه شب بیدار

 (ف.شیدا) 30 بهمن

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

●

در پژواک خاموشی که…

صدایم درپشت پرچین های نامرادی…

خموش میگردد


ای جاودانه آسمان تا ابد آبی…

طوفان زده ...فریاد کن …

در حیرانی بادکنک های سرگردانی

که گم کرده راه

حیرانند !!!

ف . شیدا
چهارشنبه دوم اسفندماه ۱۳۸۶

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

●

جـان جـانـان مــن کـجائی تــو

ازچــه از قـــلب مـن جــدائی تو؟!

روزوشـــب دیده ام به ره مـانده

منتــظر مانـــده ام بیــآئی تــو

جــان جانــان من کـجا رفـــتی

ازکـنارم بگو، چـــرا رفـــتی؟؟؟

بر دل آشـوب عـشق خــود دادی

لیکن آخرچه بیـــصدا رفــتی!!!

ای جهـان! آتش وجــودم کــو؟!

شـعلهء عشــق من ندارد ســـو

پرتـو ء دیـد ه گان مــن رفــته

نزد قـــلبم ، نمانــده برمـن رو

شـرمــسار دل غـمـین گشـــتم

باز شــد به نـزد دل مُـشـــتم

دل به عـشقی ســپردم ودرغـــم

قلـب خــودرا بدست خودکُــشتم

او کلامــش دل مــرا میُ برد

دل هــنوزم برای او میُ مــرد

گرچه این دل شکــسته شد ازغم

بازهم ،غــصهء مرا میخورد!!!

او به قـــلبم هوای پاک نفــس

مرغ دل درفــراق او به قفـس

او ز دلتنـــگیم چه می دانـست

که زدل مانده ذره ای، چوعــدس

او مرا هــمچو باده هـــستی

شور عــشق و خماری ومــستی

روز شب در فــراق او گــریان

تا کشد بر سرشک من دســتی

او مرا چون شراره ء آتــش

لحظه لحظه ، کـنار او دلکـش

قلب دیــوانه، عاشــق و شــیدا

همچومجنون همیشه عاشـق وش

وه خـدایا عجــب شب سـردی

تو کجائی که همـــرهم گردی

بی تو هرشـب زغصه می لرزم

میخرامــد بســوی دل دردی

یار دل ! سوی من ، بیا وببین

ای تو برتاج قلب من چو نگین

بی تو دل پرپری زندهر شب

بی تو ماندم شکسته وغمگین

ای تو تنها بهانه ء هســتی

بر دل ء عاشقم بزن دســتی

در شراب دوباره این عــشق

عاشقانه بده به دل ، مســتی

باتو شــادی به خانه خواهد بود

بی تو باید که دل بمــیرد زود

با تو هرروز وهرشــبی شادم

بی تو قلــبم ز غصه ها فرُسود

نیستی که رنج دل بیــنی

اشک دل را ز چــهره برچینی

کی دوباره زعاشــقی گوئی ؟؟

نکند همچو دل ، توغمگینی؟!

مانده آغـوش من زتو خـالی

مرغ دل، بر کّه گسُـترد بالی

ی تو جـانا نمانده بر دل ما

شور وشوقی، حــرارتی، حالی

اشک غــم ها به غصه آلودم

زنده بودم ، ولی مگر بودم؟؟!!!

بی تو دنیــا ، سیاهی غمهاست

بی تو حتی دمی نیآسـودم!!

بی تو رنج و ترانه افــسوس

عاشقی ، کُنج سینه ام محبوس

راه باریک ء زندگی خاموش

ای تو برراه عاشقی فانوس

سوی قلبم بیا ، مرا دریاب

ا نرفتم زاین جهان، چو شهاب

آرزوی دلم شدی جانا

هم به بیداریم و هم درخواب!!!

اول اسفندماه - ۱۳۸۶- سه شنبه                                                          

                                                                       ف . شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

●

خنده شادابت کند جانا ، بخند

در بروی رنج عالم هم ببند

زندگی هرروز وهرروزش غم است

بّه نبینی از غم عالم گزند

گرگها در گوشه ء پنهان شهر

در لباس آدمی جان میدرند

چون بپرسی کیستی یا چیستی

همچنان گویند اینان: آدمند !!!!

صد تاسف بر بشر در زندگی

بسکه دنبال همان سیم و زر ند!!!!

در چنین دنیا ی دردی روز وشب

جوجه دزدان را به زندان میبرند !!!

جان من...آری به بودن ها ... بخند

دربروی غصه ء عالم ببندد.

سروده فرزانه شیدا

سه شنبه 30 بهمن 1386

تهیه و تنظیم اشعار : شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

بازهم در این جـــهان مانده ام بی هـــمزبان

کــس نمی فـــهمد مرا کو رفـــیقی مـــهربان

مــظـــهر تنــهائیم در مـــیان عــاشــقان

شـــدت انــدوه ء مــن نآیــد آکــنون برزبـــان

یک ســتاره بهر مـــن نیـــست انــدر آســمان

بخــت گر باشد مــرا ، آن ســیاه است بی گمان

از فـشار درد و غـــم ، بســـته شد راه دهـــان

قـــفل ء خاموشی ز دل ، مانده بر روی لـبان

آنچه فریاد وفغان ، مانده در روح و روان

می فــشارد ســـینه ام ، در سـکوتی جاودان

پشت من را بین که چون ، خم شده هـمچون کمان

در دلــم فــریاد ها ، در نــگه رازی نـهان

اشک همچون ســیل غــم ، گـشته از دیــده روان

اشــک غم !! چندی مرا ، از غــم دوران رهان!!!

آنکه ویــران کرده دل رفته حتی بی نشان...

لحظه ای باخو د نگفت ، اوجوان است او، جوان

من ولی در اوج غـــم ، می کٍـــشم دل را چنان

تا نپرســـد کس مرا ازچه مــاندی درخزان

آه... آری مـــانده ام درخـــزانی جــان ستان

می ســـتاند جان مــن گه چه پنهان ،‌گه عیان

میروم غم خورده دل میرود دل ، پا کشان

در شـــب تنـــهائیم اشـــک ء دل ، گــردد روان

میـرود از ســوزء غــم آه ء دل ... تا آســـمان !!

مــانده ام بی آرزو ، خــــسته از دهر و زمان!

آه فـــریاد از جــهان ، زآن دلء نا مـــهربان

از دوچشمانی کز او میزند قلبم فغان

۳-۵-۱۳۶۱

مردادماه فـــرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

با یاد تو در شب پائیز زده

بیــدارم

و شب را ... به همیاری ء دل خویش

به نجوا  کشیده ام

با من سخن می گوید

با زبان نسیم

با صدای خش خش برگهای پائیزی

بدل داری قلب هجران دیده ای که

دلتنگی را...همنوا گشته ام

من نیز می گویم....از تو

از تو که الهام تمامی اشعارم بوده ای

و هستی بخش تمامی اشک هایم

از تو که بر چهرهء خاطره

رنگ ابدیت پاشیدی

تا در خلوت شب هائی که

کبوتر خیال... بر بیکرانه محبت

پرواز بسوی ...یادگارها می کند

بار دیگر خاطره ء ابدی تو

بر اندیشه هایم هدیه گردد

تا باز بگویم ...از تو

از عــشق

از لحظه های بیقراری

و از انتظاری ... که بی تابانه

ترا فریاد میزند

تــنها تــرا

سروده ء فـرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

مـــنم آنکــس کـــه با شــــادی و امــید

گُــل مــــهرم درایـــن گلـــخانه روئــــید

ندانســـتم هـــمه رنــگ و فــریـب اســت

بـدنــیائی پُـــر از انــــدوه و تــردیـــد

چو دنــیا جــایگــاهی ا ز دروروئـی ست

بــدی، بهـــتر ز خــوبی و نــکوئی سـت

حـــقایـق ، جــای خــود داده به تــزویر

جـــفا بینی چوراهــت ، راســتگوئی ست

بــدی ،‌دنیـــا به ویـــرانی کــــشـانده

دگر گلـــخانه ای بر جـــا نــمانـــده

اگر رویـد گلــی ، باشـــد٫٫ گـــل یــــخ،،

که ســـردی را در این دلـــها نشــــانده

دگـــر از باغــبان ، گــویا اثــر نیســت

نـــوای زندگــانی را ، خــــبر نیســت

هـــمه در مشـــغله ، انــدر پــی ســـود

کــسی را بر گلــستانی ، گـــذر نیســت

دگــر دنـــیا شــده ، غمــخانه ای ســــرد

گــل هـر چـــهره ای ، پــژمرده و زرد

نمی خـــواند ، دگــر بـــلبل بدیــن باغ

چــه این ویــرانــه ای باشـــد پــُر از درد

کنــون عشــــقی درون ســیـنه ای نیســت

میـــان ســـینه ها ، جـــز کــینه ای نیســت

چــرا دلــها هــمه خــالــی زعـــشق اســت

به قـــلبی صــافی ء آئــینه ای نیســـــت

چــرا آن دل که پُـــر ازعــاشـــقی بــود

درون خــلوتــش جز گــریه ای نیســت

درون ء ســـینه ء عاشـــق ، خــــدایا

به جز غــمها دگـــر گنجــینه ای نیســت

به جز غــمها دگــر گنجــینه ای نیســت

۲۷-۳-۱۳۶۰بازنویسی ۱۳۸۶

سروده ء فـرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

شــب است و قــطره های ریز باران

چـــکد از ســقف این خانه ء ویران

به هـــمراهی آن اشــک ء غــمینی

که مــی ریزد زچــشمانم بــدامان

بـروی مـــیز شــمعی پرتو افـــشان

به ســختی خــانه را کرده فــروزان

زمــن تـک ســایه ای مانده به دیـوار

بــسان خـــودء مــن سردر گریـبان

گرفـــتارم بدرد ورنـــج ء حــرمان

جـــدائی رنــج دارد٫ رنــجءهـجران

به گــریان دیـــده ای٫خوانم خـــدا را

خـــدایا یـار مـــن راباز گـــردان

خــداوندا ٫تـــو٫ ا و را بازگــردان

....

دلــم جــا مــانده در دنیــای غــمها

پــس از او ٫ مـانده ام زار وپریــشان

بخــود گــویم چــراازاو گــذشــتی

پشــیمانم پشــیمانم ، پشــیمان

دلــم غمــگین نگه دوزد به رویم

بمن گوید : توای هــمواره حـیران

منــم غـمگین شدم! غمگین ونالان

تو خـود کردی و لعـنت برخودت باد

مرا هم بیش ازاین دیگر مَسوزان

نشستی روز و شب درخلوت غم

جـدا از عالــمی ٫ هــمواره گریان

نگفــتی٫ مــن ، گناهــی هم ندارم

مـنم تنـها شــدم : یک قــلبء ویران ؛

دلء شــیدای تو٫ خـون خورده هرشب

ســپس ازهــجراو گشــتی هـــراســان!

کـــنون غـــمگین دل و زار و پریشی

زرنجت روح و جـان هم ٫گشــته بیجان

نگفـــتی ؛ مـــن ؛ چه سان باید بســـازم

ملامـت کـــرده ای ما را فـــراوان

خـــداوندا ! بــدل آخـــر چـــه گــویم

بسـی درمانده ،مـانـدم چــون اســیران

کـــجا آخــر روم ؟! با کــه بگــویـم؟!

چــوتـــنها مـانــده ام همـچون غریــبان

نــدیدم جـــز دل ء آشــــفته حــالی

به دلبـــسته دلی بر؛؛ عــشق وپیــمان؛؛

چــرا یــارب جــهان تو چــنین اســت؟

کــه ســـوزد هــردلــی درهــجریـاران

خـــداوندا به عــمری کــه دورو اســت

مــسوزان قــلب عاشــق را به هــجران

َمــسوزان قــلب عاشــق را َمــسوزان

ســروده ء فــرزانه شـــیدا

چهارشنبه ۲۵ اسفندماه۱۳۶۰

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

من نیـازم ... یک نیـاز

گرم و ســوزان .... پُرلهــیب

آتـش عــشق سـت اندر ســینه ام

راه قلبم ‌، راه عشق است وامید

گـرچه می سوزم سراپا در شــرار...

در محبت چاره میجویم که باز

نور شمع زندگی روشن شود

در پیش راه

من نـیازم یک نیـاز

سینه ام از عشق میسوزد و باز

حاصل ،، بودن ،،

نمیدانم کـه چــیست

گـر نیـابم ،، معدن عشق ،،  و امــید

من نیــازم یک نیــاز

شعله ای در ســوز و ســاز

عشق عالـم در دل و در ســینه ام

میـروم ره را و گه پرمی کشم

در بهشت آبی آن آسمان

میـروم بااینکه میدانم کـه باز

درنهـایت میـرسم بر عــشق او

برخــدای جـاودان عاشـــقی

من نیــازم یک ‌نیــاز‌

ف . شیدا

دوشنبه ۲۳ آبان ۱۳۸۴

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

بازهم در این جـــهان مانده ام بی هـــمزبان

کــس نمی فـــهمد مرا کو رفـــیقی مـــهربان

مــظـــهر تنــهائیم در مـــیان عــاشــقان

شـــدت انــدوه ء مــن نآیــد آکــنون برزبـــان

یک ســتاره بهر مـــن نیـــست انــدر آســمان

بخــت گر باشد مــرا ، آن ســیاه است بی گمان

از فـشار درد و غـــم ، بســـته شد راه دهـــان

قـــفل ء خاموشی ز دل ، مانده بر روی لـبان

آنچه فریاد وفغان ، مانده در روح و روان

می فــشارد ســـینه ام ، در سـکوتی جاودان

پشت من را بین که چون ، خم شده هـمچون کمان

در دلــم فــریاد ها ، در نــگه رازی نـهان

اشک همچون ســیل غــم ، گـشته از دیــده روان

اشــک غم !! چندی مرا ، از غــم دوران رهان!!!

آنکه ویــران کرده دل رفته حتی بی نشان...

لحظه ای باخو د نگفت ، اوجوان است او، جوان

من ولی در اوج غـــم ، می کٍـــشم دل را چنان

تا نپرســـد کس مرا ازچه مــاندی درخزان

آه... آری مـــانده ام درخـــزانی جــان ستان

می ســـتاند جان مــن گه چه پنهان ،‌گه عیان

میروم غم خورده دل میرود دل ، پا کشان

در شـــب تنـــهائیم اشـــک ء دل ، گــردد روان

میـرود از ســوزء غــم آه ء دل ... تا آســـمان !!

مــانده ام بی آرزو ، خــــسته از دهر و زمان!

آه فـــریاد از جــهان ، زآن دلء نا مـــهربان

از دوچشمانی کز او میزند قلبم فغان

۳-۵-۱۳۶۱

مردادماه فـــرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

با یاد تو در شب پائیز زده

بیــدارم

و شب را ... به همیاری ء دل خویش

به نجوا  کشیده ام

با من سخن می گوید

با زبان نسیم

با صدای خش خش برگهای پائیزی

بدل داری قلب هجران دیده ای که

دلتنگی را...همنوا گشته ام

من نیز می گویم....از تو

از تو که الهام تمامی اشعارم بوده ای

و هستی بخش تمامی اشک هایم

از تو که بر چهرهء خاطره

رنگ ابدیت پاشیدی

تا در خلوت شب هائی که

کبوتر خیال... بر بیکرانه محبت

پرواز بسوی ...یادگارها می کند

بار دیگر خاطره ء ابدی تو

بر اندیشه هایم هدیه گردد

تا باز بگویم ...از تو

از عــشق

از لحظه های بیقراری

و از انتظاری ... که بی تابانه

ترا فریاد میزند

تــنها تــرا

سروده ء فـرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

سالهاست بهارم را

به خزان فروخته ام

و رشته رشته موهایم را

به خاطرات برف

وگرمای تنم را

به سردی زمستان اندوه

گذرم از جاده های بهاری

به تابستان زندگی

چه زودگذر بوده است

من آخر صاحبش نبوده ام

و همچنان در جاده های زندگی

که براه برفیء زمستانیء اندوه

میرسد.... در تکرار تکرارها

درمانده ام

کدامین صدا را باید شنید

صدای درونم را

که میپرسد: بیاد داری

یا صدائی را که میگوید

ز خاطر ببر

کدامین صدا را خواهم شنید

بکدامین گوش فراخواهم داد

در آینده ... فرداها

در کدامین جاده ها

چه خواهم کرد.....نمیدانم

آرامشم کجاست؟! ...نمیدانم

کدامین ره به جاده بهار

خواهد رسید

وقتی که نگاه مغموم است؟

!

اردیبهشت ۱۳۸۳ چهارشنبه

سروده ء فرزانه شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

به هر جا جستجو گر دیده ء خود را

کنم راهی

نگاه بی فروغم ...خسته ای سر در گریبان را

دوباره باز می یابد

که غمگین مانده و رنجور

به هر سو دیده گانم میدود

مأیوس و سر خورده... نگاه پُر زفریادی

بروی چهره ء من میشود خیره

و ناگه سر فرود آرد ...به معنای

همه تن خستگی های پُر از حرمان

... بدون آنگه آرامش بگیرد باز

به هر کس دیده گاانم چشم میدوزد

به هر سوئی...تبسم های تقلیدی

برویم میشود جاری

که گر حتی بخواهم ...بر دلم رنگی نمی بخشد

چو بی معناست

اگر بینم زنی، مردی..جوانی ...پیر سالی را

بروی چهره ها پاشیده... رنگ تیره ء اندوه

و حتی ...خنده ها جز رنگ تزویری

دروغین نیست

ز رنگ زرد و بی حال دوروئی ها

ز ناچاری گهی شاید

برای حفظ ظاهر....در ورای چهره های پُر بغض

لبخندی

درخشش های اشکی در نگه جاوید

و رنگ سرخ خون باری

بروی گونه ای بی رنگ

که از سوز درون ...الهام میگیرد

به هر جا دیده پُر و حشتم گردد

هراس دیدگان دیگران... بیم دل ء پُر التهاب م را

فزونی میدهد از درد

خدایا... قصه ها گر قصه ء فقر است

و گر اندوه

چرا تنها ،، همین ،،

در دیده من میشود تکرار

کجا را بنگرم آخر؟!...کدامین سو نظر دو زم؟

کجا را بنگرم یارب؟

که آنجا شور و شوق و خنده ای

نور،،صداقت،، را

میان چهره ای شادان

بدون آن نقاب پُر ز تزویر ء تظاهر های آلوده

ولی غمگین

دوباره بر دلم نوری بپاشد باز؟

دلم از سوز و درد آدمی ...سوزان و غمگین است

توان دیدنم را از کجا یابم؟!

که این بسیار غمگین است

کجا را بنگرم یارب ؟!... کجا را بنگرم یارب؟

فقط یکجا ... فقط یکجا

خدایا ... ،، آه ،،

فقط یکسو توان دیدنء دل هست

نگاهم.... بیقراری را ... فقط یکجا

ز خاطر می برد...با شوق

به میدانگاه اطفالی

که در بازی بدون فکر و اندیشه

جدا از هر تضاد و رنگ و افکاری

به شادی بی غم و سرخوش

و حتی ،،بی کلامی،،.... غرقه در خویشند

و در شور و شر بازی.....چه خندان ند

نه اما میشود دیدن

چنین شور و شری را در میان بچه های جنگ

که غمگین ند و بس تنها

همین میدان گه بازی

یگانه مظهر امید و دل گرمی ست

برای این دل حیران

که در اینجا حقیقت معنی خود میکند پیدا

بغیر از این .... حقیقت نیز بی معناست

که تنها کودک این زندگانی

،، شادمانی ،، را دهد معنا

و گر او هم به فقر و ظلم و جنگی

باز در سوگ و غمی ...گریان نگردد باز

کنون اما

نه دیگر چهره ای یک رنگ خواهی یافت

نه حتی در لبی لطف کمی ،، لبخند ،،

جهان و زندگی پابند اندوه زمان ...هر روز

بسوی قهقرا ... ره میبرد افسوس

و طفل زندگانی گرچه شادان است

به فردایش نشآید گفت

که فردای دگر ... خالی ز تکرارء

حوادث های انسانی ست

جدا آخر... ز خشم این طبیعت

باز باید در هراس تلخ ،، بودن ،،‌ بود

که ،، انسان ،، بر سر انسان

چه خواهد آورد فردا

که اکنون ظلم انسانی

حوادث های اخبارء جهان شد در همه دنیا

اگر سیلی نیآزارد

و گر آتشفشانی سخت خاموش است

ولی دست بشر همواره... در هر روز و در هر شب

بسان زلزله ...یا قلب سوزانی ز آتشها

به جان آدمی افتاده و

خود ریشه خود را

ز بُن از جا کَند با ظلم انسانی

خداوندا ...تو شاهد باش

که اینک قرن کشتار است

همان قرنی که میگفتند

جهانی میرود تا بهترین قرن جهان باشد

عجب بر ما...عجب بر ما

که گویا هر زمان هر لحظه در دنیا

امید ی بسته ...بر فردای دیگر باز

که شاید زندگانی...پر توئی دیگر بگیرد باز

!!! ولی ..اما

هنوزم بر جنایت های دیروزی

که بر انسان روا کردند

دگرباره هزاران صحبت و بحث است

دوباره قصه از جنگ است

دوباره یا که شاید صدهزاران باره ...انسانی

تفنگی در کف و در قتل عام ،،آدمی،،

در راه رفتن هاست

خدایا کودک دنیا بسی تنهاست

که انسانی به رشد و عقل و دیدن ها

چونان کوری... پُر از خشم و پر از کینه

فقط چشمش بروی هر سیاهی باز میگردد

و تنها آتش و دود و تفنگ و بمب و بمب افکن

جواب تازه ء قرن جدید ماست

خدایا کودک دنیای تو ... بس بیگناه و

بی پناه و بی خبر اینجاست

خدایا کودک ء دنیای تو تنهاست

شعر از: فــرزانه شـــیدا

۱۳۸۲ بازنویسی۱۳۸۶ دی ماه

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

من نیـازم ... یک نیـاز

گرم و ســوزان .... پُرلهــیب

آتـش عــشق سـت اندر ســینه ام

راه قلبم ‌، راه عشق است وامید

گـرچه می سوزم سراپا در شــرار...

در محبت چاره میجویم که باز

نور شمع زندگی روشن شود

در پیش راه

من نـیازم یک نیـاز

سینه ام از عشق میسوزد و باز

حاصل ،، بودن ،،

نمیدانم کـه چــیست

گـر نیـابم ،، معدن عشق ،،  و امــید

من نیــازم یک نیــاز

شعله ای در ســوز و ســاز

عشق عالـم در دل و در ســینه ام

میـروم ره را و گه پرمی کشم

در بهشت آبی آن آسمان

میـروم بااینکه میدانم کـه باز

درنهـایت میـرسم بر عــشق او

برخــدای جـاودان عاشـــقی

من نیــازم یک ‌نیــاز‌

ف . شیدا

دوشنبه ۲۳ آبان ۱۳۸۴

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

بازهم در این جـــهان مانده ام بی هـــمزبان

کــس نمی فـــهمد مرا کو رفـــیقی مـــهربان

مــظـــهر تنــهائیم در مـــیان عــاشــقان

شـــدت انــدوه ء مــن نآیــد آکــنون برزبـــان

یک ســتاره بهر مـــن نیـــست انــدر آســمان

بخــت گر باشد مــرا ، آن ســیاه است بی گمان

از فـشار درد و غـــم ، بســـته شد راه دهـــان

قـــفل ء خاموشی ز دل ، مانده بر روی لـبان

آنچه فریاد وفغان ، مانده در روح و روان

می فــشارد ســـینه ام ، در سـکوتی جاودان

پشت من را بین که چون ، خم شده هـمچون کمان

در دلــم فــریاد ها ، در نــگه رازی نـهان

اشک همچون ســیل غــم ، گـشته از دیــده روان

اشــک غم !! چندی مرا ، از غــم دوران رهان!!!

آنکه ویــران کرده دل رفته حتی بی نشان...

لحظه ای باخو د نگفت ، اوجوان است او، جوان

من ولی در اوج غـــم ، می کٍـــشم دل را چنان

تا نپرســـد کس مرا ازچه مــاندی درخزان

آه... آری مـــانده ام درخـــزانی جــان ستان

می ســـتاند جان مــن گه چه پنهان ،‌گه عیان

میروم غم خورده دل میرود دل ، پا کشان

در شـــب تنـــهائیم اشـــک ء دل ، گــردد روان

میـرود از ســوزء غــم آه ء دل ... تا آســـمان !!

مــانده ام بی آرزو ، خــــسته از دهر و زمان!

آه فـــریاد از جــهان ، زآن دلء نا مـــهربان

از دوچشمانی کز او میزند قلبم فغان

۳-۵-۱۳۶۱

مردادماه فـــرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

منم فــرزانه ء شــیدا ... امـــید من خـــداوند است

دلم در سادگی اما ... به عشق خویش پابند است

مرا فــرزانه میخوانند ... به شیدا قلب خود ٫ عاشق

مرا شــیدا صدا کرد ند ... به قلبی عاشق و صادق

منو آغوش شعرء من... خداوندی پر از رحمت

مــنو یک آشــیان ء شــعر..... منو تنهائی و غربت

رفــیقم دفـترء شـعرم .... قــلم دستـش بدستانم

چو یاران ، این دوهمد م را ... همــــیشه یار خود دانم

مرا گر دوســت میداری به شا خی گل دلم شاد است

بـدیـدارم بیا با عــشق .... گل ســرخــی میان دست

زمـن هــرگز نخـواهی دید ... به قلـــبت رنـج وانــدوهـی

دل ء آزاده ای دارم .... به ذهن و ریشه و روحی

منــم فـرزانه ء شــیـدا ... نه شــاعر پیـــشه ... نه اســــتاد

خـــداوندم قــلم برمــن ... به عـــشقی جــاودانـــی داد

ف.شیدا

یکشنبه سی ام دیماه ۱۳۸۶

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

گفتـــمت شـــیدا فقـــط فــرزانه نیســت 

با تـو ای آرام جـــان ،  بیــگانه  نیــســت

گــر تــو باشــی تــک امــید و عــشــقء  او

مجلـــس ء دل ، کــمتر از شـاهـانه نیــسـت

مـــست  عـــشــقء   بــاده ء   مـهـر و   وفــا

مــســتی اش ازجــام واز پیـــمانه نیــســت

گـر  گــرفــتارء غـم و رنـــجی  شــــوی

او ز رنجـــت ، کــمتر از دیـوانه نیــســت

تا  بســـوزد   ،    در     غــم ء    دلـــدادگــی

شــــمع ء قلـبت را بــجز پــروانـه نیـــســت

روح  او ،  دور  از  تــــن  و  در    نـــزدء   تـــو

در ســـرای ســـینــه یـا در خــانـه نیــســت

تــن  جـــدا  از  بــند  جــان  ،  در    دام   تــو

آه ... بــاورکــن که ایــن افــسانـه نیــســت

دل شـــده غــافـل ز هر چـه بــود و هـــســت

با  تن  و جــانم ،  دگــر    همــخانه   نـیــست

بعـد  تــو  انــدر  پــی ء  مــأوای  عــــشــق

هــرچـه مـی گـردم بــجز ویـرانـه نیــسـت

رفتـــنت  مــــرگ ء  مــــنو  شــــیدائــــیم

تو مــرو ! این رفتــنت مــردانـه نیـســت

گـــر  هــنر  دانی  دلــی  را  سوخـتن

این گناهــست و هــنرمنــدانه نیـــست

با جــفــا دل را تــو مــشکن بــی وفـا

کارء مــردان ء خـــدا رنــدانه نیـــست

یادء  مــن  در  قلــبء  تــو  مُـرد و کنــون

نـــزد تــو  فــرزانه  جــز   بیــگانه  نیــست

با  تمام  این   جــفاهـــا ٫٫     مــن   تــــوأم

بی تـو هـم ، فــرزانـه آن فــرزانـه نیــســت

ســـرودهء فــــرزانه شـــیدا

۱۳۶۱/۳/۱۴ جمعه خردادماه

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

من نیـازم ... یک نیـاز

گرم و ســوزان .... پُرلهــیب

آتـش عــشق سـت اندر ســینه ام

راه قلبم ‌، راه عشق است وامید

گـرچه می سوزم سراپا در شــرار...

در محبت چاره میجویم که باز

نور شمع زندگی روشن شود

در پیش راه

من نـیازم یک نیـاز

سینه ام از عشق میسوزد و باز

حاصل ،، بودن ،،

نمیدانم کـه چــیست

گـر نیـابم ،، معدن عشق ،،  و امــید

من نیــازم یک نیــاز

شعله ای در ســوز و ســاز

عشق عالـم در دل و در ســینه ام

میـروم ره را و گه پرمی کشم

در بهشت آبی آن آسمان

میـروم بااینکه میدانم کـه باز

درنهـایت میـرسم بر عــشق او

برخــدای جـاودان عاشـــقی

من نیــازم یک ‌نیــاز‌

ف . شیدا

دوشنبه ۲۳ آبان ۱۳۸۴

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

بازهم در این جـــهان مانده ام بی هـــمزبان

کــس نمی فـــهمد مرا کو رفـــیقی مـــهربان

مــظـــهر تنــهائیم در مـــیان عــاشــقان

شـــدت انــدوه ء مــن نآیــد آکــنون برزبـــان

یک ســتاره بهر مـــن نیـــست انــدر آســمان

بخــت گر باشد مــرا ، آن ســیاه است بی گمان

از فـشار درد و غـــم ، بســـته شد راه دهـــان

قـــفل ء خاموشی ز دل ، مانده بر روی لـبان

آنچه فریاد وفغان ، مانده در روح و روان

می فــشارد ســـینه ام ، در سـکوتی جاودان

پشت من را بین که چون ، خم شده هـمچون کمان

در دلــم فــریاد ها ، در نــگه رازی نـهان

اشک همچون ســیل غــم ، گـشته از دیــده روان

اشــک غم !! چندی مرا ، از غــم دوران رهان!!!

آنکه ویــران کرده دل رفته حتی بی نشان...

لحظه ای باخو د نگفت ، اوجوان است او، جوان

من ولی در اوج غـــم ، می کٍـــشم دل را چنان

تا نپرســـد کس مرا ازچه مــاندی درخزان

آه... آری مـــانده ام درخـــزانی جــان ستان

می ســـتاند جان مــن گه چه پنهان ،‌گه عیان

میروم غم خورده دل میرود دل ، پا کشان

در شـــب تنـــهائیم اشـــک ء دل ، گــردد روان

میـرود از ســوزء غــم آه ء دل ... تا آســـمان !!

مــانده ام بی آرزو ، خــــسته از دهر و زمان!

آه فـــریاد از جــهان ، زآن دلء نا مـــهربان

از دوچشمانی کز او میزند قلبم فغان

۳-۵-۱۳۶۱

مردادماه فـــرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

زیاس ســینه اندر ساحـل تردید می گشتم

بدنبال یقـــینی محـکم وجــاوید می گشتم

مــرا در وصـل رویـت آرزو هم کُــشت

که حتی در سرای آرزو، نومید می گشتم

(از فــرزانه شــیدا)

مرداد ماه ۱۳۶۳

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

من آن شـــبگرد غــمگینم ، که غــم را زنـده مـی سـازم

به عشــق وعشــق ورزیــدن ، دلـــم را بــرده مـی سـازم

هـــمه بـــود ونبـــودم را ، بپـــای عـشــــق مــی بــازم

چــو اســبی سرکــش یــاغــی بــسوی عـشــق مـی تـازم

شــــدم آواره ء دشـــــتی ، زســوزء عـشــق پُـررازم

گُلـــی بــودم به یـک گلـــشن ، که بلـــبل بوده هــمرازم

کـنون تنــها و غــمگینم ،خـــزان را در،، ســـرآغــاز

خـــزان را کـاش مـی شــد مــن، زایــن دنیــا بــرانـدازم

بــه اشـــکی از غـــمء رفــتن ، برایـت قــصه مـی سـازم

چــو کـــوچ ایــن پــرســـتوها ، شـــده آغـــاز پـــــروازم

شـــده آغـــاز پـــــروازم

ســروده ء فـــرزانه شـــــیدا

خرداد ماه ۳/۳/۱۳۶۳

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

زندگی یه کوره راهه ، که باید  ازش    گذر کرد

واسهء یه لحظه خنده ، عمری رو باید هدر کرد

توی کوره راهه هستی، پیچ وخم یکی دوتا نیست

دل   بیچاره   رو   باید   ،   آشنا   با   صد  خطر کرد

ف.شیدا/ آذر ۱۳۶۳

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

از تو شــکایـــت سردهم ، یا از دل افــــسرده ام

از قـــلب خــونینم ویا ، رنجــی که از آن بُرده ام

از عشـــق نافرجام خــود ، یا درد شــبهای غـــمین

از بی کسی هائی که زآن ، صد غصه در دل خورده ام

از شـــور فـــرهادین خود یا عــشق مجــنون وار دل

ای بی وفـــا از هجــرتـــو ، من تـا ابــد آزرده ام

عـــمری به شـوق عــشق تو ، محرومیت ها دیده ام

تا آنکه دیــدم ناگهان ، افـــسرده ای دل ُمــرده ام

دیــگر نــدارم در دلــم ، شــور و امــید زندگــی

افـــسرده تـن بشکــسته دل از زنــدگی سرخورده ام

عاشــق ترین در زندگــی ، مجنون ترین درعــشق تو

جــز در کــنارت بی وفــا، آیا دمّـــی آسوده ام

هـــرگز نبوده غــیر تو ، در قــلب من جای کـسی

اما به صد دلدادگی ، ‌آزرده ای افــــسرده ام

۱۳۶۲/۹/۷دوشنبه

سروده ء فــرزانه شــیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

آنگاه که بدنیا آمدم

گوئی با رنگهای محبت

رنگهای وجودم را نقاشی کرده اند

آنگاه که سالهای عمرم را

درتقویم های ٫٫ بودن ٫٫

ورق میزدم

انگار که دستهای محبت

چین های عمیق تری بر پیشانی ام

کشید

و آنگاه که خمیده تر از پیش

محبت ٫٫ را بردوش کشیدم

گوئی که خطوط ٫٫ مهربانی٫٫

نقاشی درونم را چروکیده کرد

اما آنچه دیدم

از هرکه بود ... نامهربانی بود و بس

با آنکه عاشقانه دوست داشته ام

هرآنچه را که قلبی داشت وروحی

و زندگی میکرد در طبیعت خدا

....

ملالی نیست

محبت اما همیشه بامن بوده است

همگام با عشقی که خداوند درسینه ام

با قلم موئی مهربانی وعشق

نقاشی کرده است

که نامش دل بود

تا در قاب زندگی طپشی داشته باشم

در دنیائی هرچند نامهربان

هرچند غریبه با دل

اما پروازی باشم در دنیا

چون پروانه ای عاشق

و تا همیشه

آشنا با کلام زیبای محبت

تا بر گل وباغ وشمع

بر طبیعت وعشق

برمهربانی واژه ها

تنها وتا همیشه بگوید

دوستت دارم . دوستت دارم

و وجودش

رنگی باشد از قلم اسطوره ای خداوند

۲۲ تیرماه ۱۳۸۲

از : فرزانه شیدا

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

گرچه میسوزم چو شمعی درمیان عشق تو

گر که سوزان ،آب داغی گشته دل، سوزان تو

لیکن از این سوختن ، این آب کردن های دل

همچنان یک عاشقم ، آن عاشق حیرا ن تو

روز و شب طی میشود ، این دیدگان مانده براه

روزگارم در دم ء دلواپسی ... تار و سیاه

آسمانء سینه ... بارانی ... ولی آتش بدل

میکشم خود را، در این دنیا ، ولی زار و تباه

گرچه هر دم شعله ای دیگر زنم بر شمع دل

گر به نزد هر کسی از اشک ء دل گشتم خجل

گر ندیدم بعد تو .... شادی دنیا را دمّی

بازهم وامانده پایم ... مانده اندر لای و گِل

بازهم درمانده ماندم ، بی تو با خود چُون کنم

با چه تدبیری ز دل ... عشق ترا بیرون کنم

لیکن این دل، در میانء آتشی، آخر مرا پرهیز داد

گفته میمرد اگر ، اندوه ء او افزون کنم

زین سبب پا میکشم افسرده دل در روزگار

میشوم در عشق تو...عاشق دلی مجنون و خوار

بازهم دل از تو میگوید ، به تو دلبسته است

وای از این شیدا دلم ، زین سرنوشت نابکار

سروده ء فرزانه شــیدا

یکشنبه 23 دی ماه سال 1386

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

من آن شـــبگرد غــمگینم ، که غــم را زنـده مـی سـازم

به عشــق وعشــق ورزیــدن ، دلـــم را بــرده مـی سـازم

هـــمه بـــود ونبـــودم را ، بپـــای عـشــــق مــی بــازم

چــو اســبی سرکــش یــاغــی بــسوی عـشــق مـی تـازم

شــــدم آواره ء دشـــــتی ، زســوزء عـشــق پُـررازم

گُلـــی بــودم به یـک گلـــشن ، که بلـــبل بوده هــمرازم

کـنون تنــها و غــمگینم ،خـــزان را در،، ســـرآغــاز

خـــزان را کـاش مـی شــد مــن، زایــن دنیــا بــرانـدازم

بــه اشـــکی از غـــمء رفــتن ، برایـت قــصه مـی سـازم

چــو کـــوچ ایــن پــرســـتوها ، شـــده آغـــاز پـــــروازم

شـــده آغـــاز پـــــروازم

ســروده ء فـــرزانه شـــــیدا

خرداد ماه ۳/۳/۱۳۶۳

تهیه و تنظیم اشعار : ف . شیدا...شیواااااماهیچ www.mahich.blogfa.com

● 

زندگی یه کوره راهه ، که باید  ازش    گذر کرد

واسهء یه لحظه خنده ، عمری رو باید هدر کرد

توی کوره راهه هستی، پیچ وخم یکی دوتا نیست

دل   بیچاره   رو   باید   ،   آشنا   با   صد  خطر کرد

ف.شیدا/ آذر ۱۳۶۳

● 

درنگاهم سایه غم بود

در هنگام کوچ

پایم نمی کشید...قلبم نمی گذاشت

و نگاه قطره های اشکم را

به استقبال جدائی ها

روان کرده بود

رفتن ناگزیز بود وُ ماندن بی ثمر

دیگر برایم هیچ نمانده بود

تا به حرمت آن... چادر ماندن بپا کنم

هرگز نمیدانستم

...آه